سپس موسى عليه السلام ، عبداللَّه ، اسحاق ، محمّد و عباس را طلبيد و به ايشان فرمود : « اين ( موسى ) وصىّ اوصياء و عالم علم علماء و شاهد بر مردگان و زندگان است » . سپس رو به من كرد و فرمود : يزيد ! گواهى ايشان نوشته مىشود و آنها مورد بازخواست قرار مىگيرند . هنوز امام كاظم عليه السلام پسربچه‌اى بود امام صادق عليه السلام بر امامت وى تصريح كرد ، فيض بن مختار گفت : فدايت شوم ! آيا من اين مطلب را به كسى بگويم ؟ فرمود : « آرى به زن و فرزندانت و همراهانت بگو ! » . مىگويد : به يونس بن ظبيان گفتم ، او گفت : نه به‌خدا سوگند ، بايد من خودم از او بشنوم ، همين كه به درِ خانه رسيد ، شنيدم كه امام صادق عليه السلام مىفرمود : « امر امامت از آنِ اوست همان‌طورى كه فيض گفته بود . » سپس من وارد شدم ، فرمود : « يا فيض ! آن را حفظ كن ! ( به زبان نبطى ) » . صريح نص بر امامت او را از قول پدرش افراد موثّقى نقل كرده‌اند از جمله برادران آن حضرت على و اسحاق و همچنين مفضّل بن عمر جعفى ، معاذ بن كثير ، عبدالرّحمان بن حجاج ، فيض بن مختار ، يعقوب سرّاج ، سليمان بن خالد ، صفوان بن مهران جمال ، حمران بن اعين ، ابوبصير ، داوود رقّى ، يزيد بن سليط و يونس بن ظبيان . عموم مردم به‌جز گروه عمار ساباطى آن را به لحاظ قطعيّت عصمت و وجوب نص دربارهء او قطعى شمرده‌اند كه اين دو ويژگى امامت آن حضرت را مسلّم و امامت هر مدّعى را باطل مىكند ؛ زيرا كه آنها بين كسانى كه عصمتشان قطعى نبوده و بين كسانى بودند كه مدّعى عصمت بوده و قطعى نبوده است . درحالى كه ثبوت امامت بستگى به ثبوت اين دو امر ( نصّ و عصمت ) داشته و يكى پس از ديگرى از پدرش و از پدران